Wpisy oznaczone tagiem ‘kobieta’

3Pierwotna marskość żółciowa wątroby to kolejna znana przedstawicielka chorób autoimmunologicznych. Szacuje się, iż w przeciągu każdego roku zapada na nią pięć osób na sto tysięcy. Dotyczy ona tylko i wyłącznie ludzi do dorosłych – nie było jeszcze przypadku, ażeby zapadło na nią dziecko, przy czym w większości przypadków chorują kobiety. Szacuje się, że nawet u sześćdziesięciu procent pacjentów nie stwierdza się żadnych klinicznych objawów. Tymi, które pojawiają się u reszty pacjentów są przede wszystkim zmęczenie o charakterze przewlekłym, świąd skórny, problemy z trawieniem, a także suchość spojówek oraz jamy ustnej – i parę jeszcze innych. Zwykle pierwotnej marskości żółciowej choroby towarzyszą jeszcze inne schorzenia, takie jak między innymi zespół Raynauda, niedokrwistość Addisona-Biermera czy włókniejące zapalenie pęcherzyków płucnych. Kiedy choroba przybiera już zaawansowaną fazę, pojawiają się żółtaczka, a ponadto też objawy wrotnego nadciśnienia oraz również marskości wątroby. Sarkoidoza to jedna z bardzo wielu znanych chorób autoimmunologicznych. Określana jest ona również mianem choroby Besniera-Boecka-Schaumanna. Jest to schorzenie w nierozerwalny sposób powiązane z układem odpornościowym człowieka. Zaczynają bowiem powstawać tak zwane ziarniaki – one nie podlegają martwicy. Ziarniaki tworzyć się mogą praktycznie w każdym jednym organie ludzkiego organizmu, aczkolwiek w praktyce wygląda to w taki sposób, że zazwyczaj występują one w płucach oraz w węzłach chłonnych. Kiedy zostaje wykonane zdjęcie rentgenowskie, choroba ta przypomina gruźlicę albo też chłonniaka. Objawy tego schorzenia co prawda pojawić się mogą w sposób nagły, ale zwykle jednak pojawiają się one w sposób stopniowy. Sarkoidoza dotyczy osób młodych – rzadko kiedy się zdarza, ażeby zapadł na nią pacjent liczący powyżej czterdziestego roku życia. Zazwyczaj chorzy liczą sobie od dwudziestu do dwudziestu dziewięciu lat. Częściej są to kobiety, lecz ich przewaga tutaj jest naprawdę bardzo nieznaczna. Stwardnienie rozsiane to jedna z najbardziej znanych chorób autoimmunologicznych. Jest schorzeniem centralnego układu nerwowego. Polega ona na tym, iż nerwowa tkanka zostaje uszkodzona wieloogniskowo. Przebiega ona w wielu fazach – jedne spośród nich są łagodniejsze, inne zaś ostrzejsze. Współczesna medycyna nie zna niestety sposobu, w jaki zatrzymać można rozwój tej choroby ani w jaki ją można wyleczyć. Istnieje jednakże możliwość wprowadzenia u chorego wielu metod terapeutycznych, które przynoszą niezłe całkiem efekty. Choroby nie zatrzymują, ale spowalniają jej przebieg, ponadto również dzięki nim pacjent odzyskuje funkcje, które utracił. Schorzenie te po raz pierwszy opisano u schyłku lat sześćdziesiątych dziewiętnastego stulecia. Dokonał tego Jean-Martin Charcot – neurolog rodem z Francji, zaliczany do grona osób, dzięki którym powstała psychiatria. Teoretycznie każdy może zachorować na stwardnienie rozsiane, ale zdecydowana większość cierpiących z powodu tej choroby osób to ludzie młodzi.

1Chorób autoimmunologicznych znanych jest we współczesnej medycynie bardzo wiele. Zaliczyć do nich można również chorobę Ormonda. Określana jest ona również mianem idiopatycznego pozaotrzewnowego zwłóknienia. Chociaż schorzenie te po raz pierwszy zostało opisane już w pierwszych latach minionego stulecia, to jednakże uwagę zwróci dopiero opis, jaki pojawił się przed sześćdziesięcioma jeden laty. Dokonał go John Kelso Ormond – nie żyjący już urolog rodem ze Stanów Zjednoczonych. Jakie są przyczyny tej choroby, tego tak do końca ciągle nie wiadomo. Zdaniem wielu naukowców, ma ona podłoże o charakterze genetycznym, ale to też nie jest nic pewnego. Zdecydowanie częściej dotyka ona mężczyzn aniżeli kobiet – przy czym w każdym przypadku występuje u pacjentów dorosłych. Powiązana jest z wieloma innymi autoimmunologicznymi chorobami. Zazwyczaj rozwija się dość wolno. Pośród pierwszych najbardziej niepokojących jej objawów wymienić w tym miejscu należy dolegliwości układu moczowego, potem dochodzą inne. Kolejną przedstawicielką chorób autoimmunologicznych jest cukrzyca typu 1. Określana jest ona również mianem cukrzycy insulinozależnej. Choroba ta, jeśli u pacjenta nie zostanie włączone leczenie właśnie za pomocą insuliny, doprowadza do śmierci. Polega ona na tym, że – mówiąc najogólniej – trzustka nie produkuje insuliny. Całkiem możliwe, że za parę lat wyleczyć te przewlekłe schorzenie będzie można dzięki transplantacji trzustki lub wysp trzustkowych, gdzie produkowana jest w organizmie insulina. Cukrzyca typu 1 objawia się na kilka rozmaitych sposobów. Cierpiąca z jej powodu osoba staje się nagle senna, cały czas odczuwa zmęczenie. Ma również niepohamowany apetyt i pragnienie. Zaczyna chudnąć, często towarzyszą temu nudności. Ma także problemy z ostrością widzenia. Po wykonaniu stosownych badań okazuje się, że iż w jej moczu obecne są ciała ketonowe oraz glukoza. Bardzo często dochodzi do tego charakterystyczny zapach oddechu – jest to zapach acetonu. Insulinę podaje się w zastrzykach.

Choroby | 12 sierpnia 2010 | Tagi: , , , , , ,

12Ludzie chorzy biorą leki. Depresja wymaga pomocy specjalisty, który zaleca zażywanie odpowiednich leków.Depresja szkodzi człowiekowi. Zarówno zdrowie psychiczne jak i fizyczne jest na równi w niebezpieczeństwie. Pomoc lekarza jest jak najbardziej wskazana. W niektórych przypadkach wręcz niezbędna. Nie możemy pozwolić by ten stan się pogłębiał, jeśli sami nie możemy sobie pomoc w żaden sposób, pozwólmy na pomoc innych. Wiadome jest, iż nieleczona choroba może być prawdziwym zagrożeniem życia człowieka i nie są to żarty. Często zdarza się tak, że po wyleczeniu, po jakimś czasie choroba wraca. Depresja jest poważną chorobą i nie należy jej ignorować. Może zakończyć się nawet samobójstwem. Przyczyn depresji jest wiele, jak wielu jest ludzi tak wiele powodów. Nie każdy przecież z tego samego powodu się załamuje, zależy to od człowieka. Całkiem możliwe, że jeśli rodzice chorują na depresję, ich dziecko również będzie chorowało na tę chorobę. Jak można zauważyć, chyba najczęściej chorują kobiety. Nie ma jednej przyczyny, dlaczego to nie mężczyźni chorują częściej niż kobiety. Czujesz, że załamał ci się cały twój świat? Możliwe, że wpadasz w depresję. Nie pogłębiaj jej jeszcze bardziej, szkodzisz samemu sobie. Na pewno znajdzie się ktoś, kto będzie chciał ci pomoc wyjść z tego stanu. Pozwól mu na to.Błądzisz myślami. Nie wiesz, co robić, gdyż wszystko straciło sens. Załamanie się nie jest niczym wstydliwym. Jesteśmy ludźmi, którzy reagują i przezywają. Mamy prawo na różne reakcje, ale gdy dzieje się naprawdę źle z nami, nie bójmy się poprosić kogoś o pomoc. Są ludzie bardzo słabi psychicznie, dla których wyjście z depresji bez niczyjej pomocy jest praktycznie niewykonalne. Tkwią w tym stanie z dnia na dzień nie robiąc nic. Użalają się nad sobą i płaczą. Ludzka reakcja, ale czy warto tkwić w tym stanie latami? Nie ukrywajmy, że depresja jest chorobą, która czasami leczy się latami. Bywa i tak , że człowiek bardzo szybko się jej pozbywa. Osoby silne psychicznie są podobno odporne na załamania, ale nikt przecież nie ma pewności. Człowiek chory nie jest w stanie nic robić, siedzi we własnym domu, myśli i pogłębia swoją chorobę. Bez pomocy nie sposób samemu wyjść z silnej depresji. To stan, który hamuje w człowieku wszelkie funkcje. Potrzeba wielu miesięcy a może i lat, by zacząć znów coś na nowo budować w swoim życiu, przede wszystkim wiarę w siebie i pozytywne myślenie, co jest bardzo ważne. Ciężkie do wyleczenia są objawy depresji. Człowiek całkowicie załamany nie ma siły zmierzyć się z samym sobą, ktoś inny musi mu w tym pomóc.Dziś uśmiech jutro smutek. Nastroje zmieniają się jak w kalejdoskopie. Depresja ma wiele twarzy. Może trwać bardzo krótko, ale może i bardzo długo. To prawda, że każdy jest w stanie z nią wygrać, jeśli tylko tego chce. Pewnie ktoś się zastanawia, czym się różni depresja od zwykłego smutku? Depresja to dawka bardzo silnych emocji i one nie znikają z dnia na dzień. Możliwe, że znikną ale na jakiś czas. Często powraca ze zdwojoną siłą. Niszcząc organizm i psychikę człowieka. Chory nie ma ochoty się uśmiechnąć, zająć czymkolwiek i albo za dużo je albo nie je wcale. Zależy od człowieka. Każdy inaczej reaguje. Częstym objawem depresji są myśli samobójcze. Tacy nie chcą żyć, ponieważ wszystko ich przerasta i nie potrafią sobie niczego w życiu na nowo poukładać, bo nie mają na to siły i wiary, że się uda. Codzienność jest dla nich czymś nie do pokonania. Mają dość obowiązków, na niczym nie mogą skupić swojej uwagi. Nawet zainteresowania znikają.